მუსიკის ჰანგები ტკბილად აჟღერებული ყველაფრის მანიშნებელია, განშორება თუ ბედთან შეგუება, კითხვა რომელიც პასუხგაუცემელია. ყველაფერი მიდის მთავრდება, მასთან ერთად მთავრდება ტანჯული ცხოვრება. მივყვები უსასრულო გზის ბილიკს და ცრემლთნიაღვარი არ ჩერდება. ვტირი ამაოებაზე, თუ რაოდენ შესაძლებელი იყო ვყოფილიყავი ბედნიერი, ბედნიერი ცხოვრებისაგან, მეგობრებისაგან, ახლო ადამიანებისაგან, მაგრამ ყველაფრის დაკარგვა ერთდროულად მძიმეა. იყო ეული ქვეყნიერებაზე, უმწეო, როდესაც კარგავ გულით საყვარელ ადამიანს, მართლაც რომ ძნელია. განშორება კი დაკარგვასთან ერთად მოდის. გადის დრო და ყველაფერი იცვლება - იცვლება უარესობისაკენ. ვარ მარტო, ცივ ნიავთან ერთად და მისი სუსხი მეფერება სახეზე, მარტო? დაიხ, მარტო და უკვე რახანია, მე და ცხოვრება. პირისპირ დაპირისპირებული შენდობას ველი თბილი ხელებიდან. კვლავ ცრემლი, ის ერთადერთია ვინც დამიხსნის ყველაფრისაგან. რეალობას გაქცეული, არარეალურ ცხოვრებას ვთხოვ თავშესაფარს, მაგრამ განა როდემდე იქნება თეატრის ფარდა დაშვებული, განა როდემდე იქნება სანთელი ჩამქვრალი, განა როდემდე იქნება უკუნეთი ღამე. ერთხელ მოსული ამ ქვეყნიერებაზე და ისიც მხოლოდ უბედურების სანახავად - ცოდოა ადამიანი. ტანჯვა, დარდი, სევდა, ცრემლები, მარტოობა, უიმედობა - მას დასასრული მხოლოდ ერთი აქვს - დუმილით დატოვოს მთვარით განათებული ბილიკი და სამუდამო, უკუნეთ ცხოვრებას ჩააბაროს თავისი განწირული სხეული. აი ადგილი, სადაც დუმილი სულდგმულობს, ღამის სიმშვიდე ეიფორიას წარმოქმნის. იდუმალი ჰანგები ყოველხმრიდან ჩამესმის - ის აქ არის, მიჰყევი მას და ყველაფერი დასრულდება, მაგრამ არა ახლა. კიდევ ერთი ცხოვრებისეული გამოცდა და შემდეგ ყველაფერი დასრულდება, თეთრი იქცევა შავად, მზე იქცევა მთვარედ, სითბო კი სიცივედ გარდაიქმნება. თურმე ცხოვრებასაც ორი კარიბჭე აქვს - შესასვლელი და გასასვლელი: შესასვლელით - ვიბადებით, გასასვლელით კი ვშორდებით ამაოებას - სამუდამოდ! მძიმე ხვედრია ყველა ჩვენთაგანისათვის, დავშორდეთ ყველას და ყველაფერს, დავხუჭოთ თვალები და სამუდამო ძილს მივეცეთ. აი, იდუმალი ხმა კიდევ მეძახის, მიხმობს თავისკენ და მეც მივემართები მისკენ. ყგველაფერი დასრულდა, მთვარეც ღრუბლებში მიიმალა, სიოც აბობოქრდა, ხეები მძიმედ იხრებიან, თითქოს თავს მიხრიან, მემშვიდობებიან და წვიმაც მეალერსება, წვეთები მასველებენ, თითქოს ტირიანო. ტირის ბუნება და მასთან ერთად მეც საბოლოო ცრემლებს ვუშვებ. რამდენი უთქმელი სათქმელი მიმაქვს თან ამ ცხოვრებიდან, ჩუმად და ნეტარებით. ერთადერთი სიტყვა რაც ყველამ გაიგო, ეს არის - მშვიდობით სიცოცხლევ! არემარე დადუმდა, სიო ჩადგა, წვიმამ გადაიღო და ცხოვრებაც დასრულდა!